کتاب و خدایی که در این نزدیکی است پرسش های فرزندم درباره خدا این اثر به انگیزه تامین نیاز والدین، مربیان و معلمان جهت پاسخ‌گویی به پرسش‌های کودکان و نوجوانان درباره خدا نگارش یافته است. همچنین این اثر به تربیت ایمانی و درونی کودک پرداخته و به شیوه‌ها و مراحل پرورش ایمان کودک و نوجوان به خدا نیز توجه کرده است.

کتاب 365 داستان کهن ایرانی (بهار) این مجموعه بازنویسی داستان های کهن فارسی است که ابوالفضل هادی منش آن را برای نوجوانان بازنویسی کرده است. «شیرین تر از شکر» 365 حکایت کهن را برای گروه سنی نوجوان و جوان در خود دارد که می تواند هر حکایت آن برای یک روز خوانده شود و تمام روزهای سال با آن سپری شود. در مجموع هر چهار جلد365 داستان جذاب و شیرین و آموزنده وجود دارد.داستان‌های این کتاب، قصه‌هایی برای نوجوانان است. قصه‌هایی که از میان منابع اصیل فارسی گزینش و بازنویسی شده‌اند. ابوالفضل هادی‌منش در مقدمه کتاب خود نوشته‌است: «من این کتاب را برای شما نوجوان‌ها نوشته ام. این کتاب شاید هفتادمین کتاب من باشد. من داستان‌های آن را از لابلای کتاب‌های کهن فارسی که امروز کمتر از آنها اسمی به میان می‌آید گرد آورده‌ام و برای شما ساده‌نویسی کرده‌ام.» برخی از منابعی که ابوالفضل هادی‌منش در کتاب شیرین تر از شکر از آن‌ها استفاده کرده‌است عبارتند از: مثنوی معنی، گلستان و بوستان سعدی، قابوس‌نامه، کلیله و دمنه، مصابیح القلوب و … . آشنایی نوجوانان با این منابع، سبب آشنایی آن‌ها با فرهنگ غنی ایرانی نیز خواهد شد.علاوه بر داستان‌های زیبا، جذاب و آموزنده این کتاب، تصویگری محمدحسین صلواتیان نیز جلوه‌ای خاص به این اثر بخشیده است. این تصاویر زیبا به انتقال مفهوم و درک معنای داستان کمک می‌کنند.

کتاب 365 داستان کهن ایرانی (تابستان) این مجموعه بازنویسی داستان های کهن فارسی است که ابوالفضل هادی منش آن را برای نوجوانان بازنویسی کرده است. «شیرین تر از شکر» 365 حکایت کهن را برای گروه سنی نوجوان و جوان در خود دارد که می تواند هر حکایت آن برای یک روز خوانده شود و تمام روزهای سال با آن سپری شود. در مجموع هر چهار جلد365 داستان جذاب و شیرین و آموزنده وجود دارد.داستان‌های این کتاب، قصه‌هایی برای نوجوانان است. قصه‌هایی که از میان منابع اصیل فارسی گزینش و بازنویسی شده‌اند. ابوالفضل هادی‌منش در مقدمه کتاب خود نوشته‌است: «من این کتاب را برای شما نوجوان‌ها نوشته ام. این کتاب شاید هفتادمین کتاب من باشد. من داستان‌های آن را از لابلای کتاب‌های کهن فارسی که امروز کمتر از آنها اسمی به میان می‌آید گرد آورده‌ام و برای شما ساده‌نویسی کرده‌ام.» برخی از منابعی که ابوالفضل هادی‌منش در کتاب شیرین تر از شکر از آن‌ها استفاده کرده‌است عبارتند از: مثنوی معنی، گلستان و بوستان سعدی، قابوس‌نامه، کلیله و دمنه، مصابیح القلوب و … . آشنایی نوجوانان با این منابع، سبب آشنایی آن‌ها با فرهنگ غنی ایرانی نیز خواهد شد.علاوه بر داستان‌های زیبا، جذاب و آموزنده این کتاب، تصویگری محمدحسین صلواتیان نیز جلوه‌ای خاص به این اثر بخشیده است. این تصاویر زیبا به انتقال مفهوم و درک معنای داستان کمک می‌کنند.

کتاب آتیش پاره سال‌ها گذشته از جنگ تحمیلی ایران و عراق اما همچنان یاد آن سال‌ها و خاطرات و آسیب‌هایش با ماست. شهدایی که هنوز پیکرشان مفقود است، جانبازانی که طی این سال‌ها زندگی سختی داشته‌اند و روزبه‌روز بر سختی‌های‌شان افزوده می‌شود، رنج حاصل از جنگ و عوامل دیگری از این دست، باعث می‌شود آن هشت سال از یادها نرود و بخش مهمی از ادبیات را به خودش اختصاص دهد. نویسندگانی که علاقمند به نوشتن رمان و داستان کوتاه در این حوزه هستند پرتوان ظاهر شده‌اند و آثار ادبی قابل اعتنایی نیز تولید می‌کنند. فاطمه بختیاری نیز در اثر جدیدش که داستان بلندی است با عنوان «آتیش‌پاره» پا به این حوزه گذاشته است. آتیش‌پاره که برای گروه سنی نوجوان نوشته شده داستان دختری باهوش و جسور به نام زهراست که کارش نامه نوشتن است و دغدغه فکری پیرزنی به نام مش‌طلعت را وسیله‌ای قرار داده تا به هدفش برسد. جعفر از کسانی‌ست که سال‌ها در جبهه بوده‌اند و اسباب سربلندی روستا. او چند باری مجروح می‌شود و مش‌طلعت را دغدغه‌مندتر از پیش می‌کند. در این میان زهرا نیز با دقت و هوشمندی به خواسته‌اش می‌رسد… برشی از کتاب: لباس نو پوشیدم. روسری‌ام را سر کردم. کفش‌هایم را پوشیدم. خواستم در را باز کنم اما در خانه قفل بود. باز چشم‌هایم پر اشک شد. برگشتم لب ایوان نشستم. باید می‌رفتم. امشب تمام می‌شود و حسرتش به دلم می‌ماند. اگر ننه بفهمد دعوایم می‌کند. چند روز باید طویله را تمیز کنم یا اجاق را آتش کنم و در پخت نان به ننه کمک کنم. اما جشن عقد ارزش این تنبیه‌ها را دارد. با این فکر بلند شدم. به در و دیوار حیاط نگاه کردم. از خودم پرسیدم: «از کجا بروم؟»

کتاب آن بیست و سه نفر معرفی کتاب آن بیست و سه نفر کتاب آن بیست و سه نفر اثر احمد یوسف زاده حاوی خاطرات بیست و سه نوجوانان است که توسط ارتش بعث، در عملیات بیت المقدس به اسارت درآمدند و دیکتاتور عراق سعی داشت از این نوجوانان برای ایجاد جنگ روانی علیه ایران استفاده کند. نگارش این کتاب از روی دست‌‌نوشته‌‌های سال 1370 احمد یوسف زاده است و متن فیلم مستند آقای مهدی جعفری که حاوی ساعت‌‌ها مصاحبه‌ی دکتر محمد شهبا با افراد گروه بیست‌وسه است، از این رو، خواننده می‌‌تواند مطمئن باشد آنچه در این کتاب می‌‌خواند تخیل و قصه‌‌پردازی نیست؛ بلکه روایتی است از آنچه این 23 نفر دیده و از سر گذرانده‌‌اند. متن تقریظ مقام معظم رهبری برای کتاب آن 23 نفر: در روزهای پایانی 93 و آغازین 94 با شیرینی این نوشته‌ی شیوا و جذاب و هنرمندانه، شیرین‌کام شدم و لحظه‌ها را با این مردان کم سال و پرهمت گذراندم. به این نویسنده‌ی خوش ذوق و به آن بیست و سه نفر و به دست قدرت و حکمتی که همه‌ی این زیبائی‌ها، پرداخته‌ی سرپنجه‌ی معجزه‌گر اوست درود میفرستم و جبهه‌ی سپاس بر خاک می‌سایم. یک بار دیگر کرمان را از دریچه‌ی این کتاب، آنچنان که از دیرباز دیده و شناخته‌ام، دیدم و منشور هفت رنگ زیبا و درخشان آن را تحسین کردم. در بخشی از متن کتاب آن بیست و سه نفر می‌خوانید: همه راه‌ها، به جز راهی که به اسارت ختم می‌شد، یکی بعد از دیگری بسته شده بود. تن دادن به اسارت آخرین راهی است که یک جنگجو به آن می‌اندیشد. اما، وقتی خشاب‌هایت خالی باشد و تانک‌های دشمن محاصره‌ات کرده باشند و پیاده نظام آن‌ها لوله تفنگش را به سویت نشانه رفته باشد، تن دادن به اسارت اولین فکری است که مثل طوفان توی مغزت می‌پیچد و دیوانه‌ات می‌کند. دیدن دشمن از نزدیک حس غریبی دارد. استشمام بوی ادکلنی که زده است، نحوه لباس پوشیدنش، طرز نگاه و رنگ پوستش، تُن صدا و زبان گفت‌وگویش، همه و همه به تو می‌گویند که دشمن در یک قدمی توست؛ دشمنی که همیشه به او فکر کرده‌ای، دشمنی که تا آن لحظه فقط انفجار توپ و خمپاره‌اش را دیده‌ای حالا تفنگش را از فاصله دو متری به طرف تو گرفته است و از تو می‌خواهد دست‌هایت را بالا ببری و تسلیم او بشوی. سرباز عراقی تفنگش را به سمت من و حسن، که اکبر را با خود می‌بردیم، گرفت. دستور داد اکبر را روی زمین بنشانیم. نشاندیم. سرباز خیره شده بود به من و داشت قد و قامتم را نگاه می‌کرد. از نگاهش معلوم بود دیدن من برایش غیر منتظره است. لابد او از ایرانی‌ها تصویر دیگری در ذهن داشت و دیدن من، که نوجوانی بودم لاغر و استخوانی، با تصویر خیالی او همخوانی نداشت. نزدیکتر شد. چشمش افتاد به سربند سبز «یا زهرا» که بسته بودم روی کلاه آهنی‌ام. غیظش گرفت. به تلخی خواست بازش کنم. کردم. سرباز نزدیکتر شد. نگاهش پر بود از ترحم. داشت به عربی چیزهایی می‌گفت. فقط معنای «طفل صغیر» را از همه حرف‌هایش فهمیدم. او دلش به حال من سوخته بود. به همین دلیل نزدیک آمد و صورتم را بوسید و گفت: «الله کریم!» این لفظ امیدوارکننده را سرباز عراقی درست همانجایی به من گفت که شب قبل من به اسیر عراقی گفته بودم «لا تخف» و او به زنده ماندن امیدوار شده بود. روزگار چقدر زود کار من را جبران کرده بود!